ديبا سحرانگيز

وبلاگ من

خانه وبلاگ
ايميل من

نویسندگان وبلاگ diba sehrangiz

آرشیو وبلاگ امرداد ۸٧
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
امرداد ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤

لینک دوستان یکدلی
کوهستان ابی
باران
صوفي از عشق ميگويد
همچون باران همچون غزل
آبجي كوچيكه
انديشه ي ايراني
كوهستان آبي مينا ي من
لهجه ي ترانه
دلداده ي رسوا
عطر
براي چيزي شبيه تو
رازهای اتاق کوچک من
داستانهای رئیس مهربونم
قصه های بابابزرگ جون من
پرشین بلاگ
پرشين وبلاگ
وبلاگ هاي فارسي
دوستیابی سالم
طراحی وب
خرید اینترنتی
آمار وبلاگ
خروجی وبلاگ

لوگوی دوستان

دوباره زندگی

یک سال و نوزده روز پیش

دیبا در خانه اولش فقط یک یادگاری شد .

خانه  دیگری دارم ؛ اما اینجا همیشه خانه اول من است .

یادگاری های زیادی دارم و دوست هایی که برایم ماندگار شدند.

دلم عجیب می خواست دوباره اینجا بنویسم . . . برای تو . . . برای خود . . .

حتی برای کسی که نمیشناسمش

( این است سحر من که مرا دوره می کنی . . .)

http://www.dibasehrangiz.blogsky.com

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٧/٥/۱٠ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه همیشه هست

( شعری بنام تو، شعری از آن تو )

                  

کیومرث من ؛

                  مرد من ؛

                           خوب من ؛

آسمان سرخ و وحشی ست

                                           هوا سرد سرد است . . .

[تو از برف و سرما گریزان]

                                 بیا گرم شو

                          

                        دست هایم گشاده ست

                                             

                                                و آغوش من گرم از عشقت.

بیا

                 روح من طالب عطر خوب تن توست

             و چشمان خاموش من احتیاجش

                                                    به نور سیاه دو چشمان پاکت ،

بیا گرمی عشق و آغوش بهانه ست

                                           [برای حضورت]

_ حضور تو و عشق پاکت

            

                      کنار من و جسم پاکم _

به شب های خاموش من ذره ای نور راه خدا را بیاور؛

               که شاید تو را

       در نگاهت بیابم؛

                            

                    [خودم را ببینم؛

               

                                   تو را ؛

                       عشق را ؛

خدا را . . .!

                                   دیبا سحرانگیز

        شب             

                              قطار/ اتاق کوچک آبی             ساعت( خلآ)

                                   

                               22/آذر/1385                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/۱٠/٢٢ - diba sehrangiz

قطار

بنام آنکه همیشه هست

امروز تولد یک سالگی وبلاگ دیبا سحرانگیز است.و خداوند انسان را ساحره آفرید(بی هیچ عصایی).قدرت جادوی من در این است که از او بخواهم و خداوند بی حساب عطا می کند.

(شعری برای رسیدن)

نمی دانم کجا هستم

دقایق در گذر هستند آیا؟!

یا چنان ثابت که گویا روز حشر است ،

زمین سنگین نفس های زمان مرگ را

در سینه می بلعد،

من اما منتظر هستم

[برای گرم آغوشت]

صدای دودو وچی چی

صدای ریل و چرخ وباد

هوا تاریک

اتاقی سرد باشش تخت

[کوچک و آبی]

و یک آیینه با تصویر یک دیوانه ی عاشق؛

نمی دانم چرا چندی ست

در هر آینه دیوانه ای از جنس روی خویش می بینم. . .

دلم در تاب و تب غرق است

و افکارم دچار خیل اوهام است

و تو

تنها حقیقت

ساکن دنیای اوهامم. . .

فقط یک شب میان ماست

تمام ظلمت شب را

به صبح دیدنت روشن کنم

. . . آری. . .

تا صبح راه درازی نیست . . .

دیبا سحرانگیز

(قطار/اتاق کوچک آبی)         ساعت(خلآ)               22/آذر/1385

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/۱٠/٢ - diba sehrangiz

گل يا پوچ

بنام آنکه همیشه هست

گل ؛

               یا پوچ !

دست های من

                  هر دو مشت،

انتخاب کن

(راست یا چپ ؟ )

سؤال کرده ای

 کدام را

برای انتخاب تو

                   به گل نشانده ام ؟!

[قمار زندگی]

لبخند می زنم

چرا که     دست ها من برای تو

                                             هر دو گل  .

نگاه می کنی مرا

دست های تو

                     هر دو مشت .

به من گفته ای :

           (ریسک کن،

               انتخاب کن )

[قمار زندگی]

به تو نگاه می کنم ؛

به چشم های تو اعتماد می کنم ؛

به حس شیشمم ولی

                        اعتنا نمی کنم ،

نه ،

باورم نمی شود

که چشم های تو

به من دروغ گفته است . . .

به اعتماد عشق

انتخاب می کنم .

راست یا چپ؟!

(هر دو خالی است)

دست های تو برای من

                  هر دو خالی است .

رکب زدی

-(به من،به خود،به زندگی ،به عشق)-

سرد می شوم

دانه های درشت عرق روی صورتم

قمار بر سر زندگی ست

-برده ای-

(زندگی برای تو پر از سعادت است)

-باختم-

(نصیب من

               خالی دو دست توست)

دو زندگی :

[یکی برای تو ، یکی برای من]

نگفته ام که زندگی

بدون تو

برای من تمام می شود؟!

نه ؛

باورش نمی کنم .

دست های تو هنوز

                 باز و خالی اند،

دست های من ولی برای تو

                                   به گل نشسته اند.

سحر می کنم

[تو را]

دوباره من

                          قمار می کنم.

(پوچ دست های استخوانی تو را

                                با وجود زندگانی پر از سعادتت

که ارمغان دست های من برای توست؛

پر از حضور دست های خویش می کنم). . . ...

و دست های ما به هم فشرده می شود .

قمار کرده ایم

                    [هر دو]

زندگی از آن ماست.

(دیبا سحرانگیز)

پنج شنبه      شب        ساعت : 12:26

26/مرداد/1385

(اتاق کوچک من)

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/٩/٧ - diba sehrangiz

نگاه های ما

بنام آنکه همیشه هست

لحظه ها زیاد و ساکت اند ؛

 

بی حضور تو ؛

خالی و سپید .

روی سطر تن من

                           با نگاهت

                                             کلمه ای بنویس

و ...

               پر کن

جام من تهی ست

                  [همچون نهان خانه ی تاریک چشمانم]

بیا

تا تصویر رخت برجان و در چشمم نقش بندد.

بگذار تا خورشید چشمانم ؛

                                شرمگین نگاهت باشد

و چون لحظه ی سپیده دم ؛

                                               [ذره ذره ]

از پشت ابر ها

                     به زیارتت برخیزند.     . . .

دیبا سحرانگیز

(امشب/ جمعه / 26/آبان/1385)

[جمعه    صبح      15/اردی بهشت/1385]

[ساعت 9:00 تا 10:00]

[عرشه ی کشتی تنهایی من]   

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/۸/٢٦ - diba sehrangiz

جاده ها بهانه ای برای رفتن ؛رفتن :تباه کردن هرآنچه داشت.

بنام آنکه همیشه هست

جاده ها پر از دو راهی اند .

                                     آفتاب داغ جاده ؛

سنگ ها ریز و نوک تیز ؛

                            دست های سرد و خسته ؛

              جاده ها پر از تباهی اند. . .

خواب و شعر ؛

             آسمان پر از بهانه می شود

پر از سکوت ؛

               من شبیه آسمانم

          [این تناقض است 

             که آب و آسمان 

                                         رنگ و شکلشان یکی ست
در تفاوتی عظیم؟!. . .]

ـ دلی سیاه ؛لکه ای سفید روی آن؛

دلی سفید ؛لکه ای سیاه روی آن ـ 

                       سیاه یا سفید

                                  چه فرق می کند عزیز من !

دل پر از بهانه است . . .

بهانه خسته می کند

                   [مرا ؛ تو را ]

و صبر پر غرور ما؛

                       غرور ما ؛. . .

بهانه ها پر از تباهی اند ؛

                                           خسته ای‌ ؟! . . .

                                    

                                      (دیبا سحرانگیز)

مرداد         شب           اتاق کوچک من              (باز هم صورتی) 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/٥/٢۱ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه هميشه هست

 

در آسمان زندگی :

                                                   ( پرنده ؛ پر ؛ ممنوع )

بگو که من ؛بدون پر

                                       در آسمان چه می کنم ؟!. . . . . . .

 

کسی دگر ؛ به پر زدن به شيوه ی نهان من

                                           در آسمان بی پرنده شک نمی کند !. . . . . . .

ديبا سحرانگيز 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/۳/٢٧ - diba sehrangiz

سکوتم را شکستم

بنام آنکه هميشه هست

((به ديدارم بيا روزی

من از ديدار رويت شاد خواهم شد

تو خاک ناجوانمردی ز رويم پاک خواهی کرد

من از اينجا و انسان ها گريزانم . . .

دهانشان می گشايند و چه چندش وار

زبان با هرزه گويی در دهان گردان

و با مغزی ز هر سلول فکری پاک . . .

در اينجا مظهر ايمان نميبينم

همه پاک از همه پاکی

پر از دلق اند و ناپاکی

و اينان پست و حيران اند

و با اين دوری از انسانيت

ای وای. . .

و اينان گاه از حيوان گريزان اند

. . .

مرا از دام اينان دور کن

اينان پر از عيب اند . . .

بيا زيبای من

من را به شهرم بر . . .

من از اين قوم بی انسان گريزانم . . . ...........))

ديبا سحرانگيز

عرشه ی کشتی تنهايی من

۲.اردی بهشت.۱۳۸۵

يک شنبه شب

ساعت :۹:۱۷

*****************************

دوستان عزيزم /بعد از دو ماه بالاخره توانايی يافتم که طلسم را بشکنم و دوباره شعرهايم را برايتان بنويسم .ای کاش عاشقانه ترين شعر را برايتان می نوشتم اما اينجا (در کشتی من )انسانهايی را از دور ميبينم که از ساکنان جزيره ی شعور نامی نشنيده اند .اما من صبر می کنم چرا که عشق مرا تسکين می دهد .

(من عاشق شدم).

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٥/٢/٢٥ - diba sehrangiz

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٢/٢٧ - diba sehrangiz

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

بنام آنکه هميشه هست

(گاهی دلم برای خودم تنگ می شود)

مرده ام گويا

نفس هم می کشم گاهی

ولی اين زندگی نيست

لجنزاری که در آنم

برايم حاصلش گويی بجز فرسودگی نيست

گردبادی ديشب از روی لجنزارم گذر کرد

بوی گنداب مرا تا فصل فردا برد.

زندگی گويی برايم تا ابد اينگونه خواهدبود .

کاش شب تابی بيايد خانه ام را روشنی بخشد

راه خود گم کرده ام ديگر

شهرم اينجا نيست

شهر من خالی ست

شهر من گنگ است

شهر من پشت علف های تهی گمگشته است انگار

دست من خالی ست

دست من را با وجود دست هايت پر کن و من را به شهرم بر.

***

کاش بوی گند اين مرداب کمتر بود

شايد آن وقت

انسانی در اينجا بود

می شنيد يک دم تمنای وجودم را

می گرفت در دستهايش لحظه ای دستان سردم را

. . .

وای. . . ..........

تا به اينجا می رسم

يک دم درونم می کشد فرياد :

شهر تو اينجاست

جای تو ماندن در اين گنداب بی فرداست .

. . . ..........

بی خيال اين همه کابوس وحشتناک ........

.........

من دوباره غرق رويا می شوم انگار

دست من پر می شود با دست های گرم تو [تکرار] ........

باز هم گويا صدايی از درونم می کشد فرياد :

شهر تو اينجاست

بوی گنداب وجودت تا ابد پيوسته پا برجاست .

...........

من خيال با تو بودن را رها کردم .

چشم هايم را به روی هر چه رويا بسته ام ديگر .

.........

بی خيال دست های گرم تو .

........

اينبار من

فرياد خاموش درونم را

باورش کردم :

آری !

شهر من اينجاست ...............................................

 

شبنم                   چهارشنبه  ظهر 

عرشه ی کشتی تنهايی من

۱۷/اسفند /۱۳۸۴                    ساعت:۱۱:۱۸

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٢/۱٧ - diba sehrangiz

اين منم

بنام آنكه هميشه هست

(اين منم)

روزها می گذرد

            من از اين فاصله ی دور تو را می نگرم

و تو در بركه ی تنهايی خويش

        دست و پا می زنی و غرق در ايهام خودی

و من اينجا هستم :

                                               غرق در ابهام و سكوت

بركه ات پر شده از باور او ،

                      و تو در باور خود حيرانی

ز تماشای سكوت

به تماشای هياهوی تو می آيم و بعد

می بينم

كه تو در بركه ی تنهايی خويش

                    به تماشای خودت مشغولی .

عكست انگار در آيينه ی آب افتاده ست

اما من ،

باورم نيست كه در آب به خود می نگری ،

    شكم از حالت توست ،

زتو می پرسم و بعد

                                         لحظه ای می گذرد ،

               تو به من می نگری ،

                                    می گويي:

(من در آيينه ی آب

                      به تماشای خدا مشغولم) .

***

حالتت باز عوض می شود اينبار ولی ؛

من دگر می دانم ،

                             به يقين می دانم ،

               كه تو در آينه خود را ديدی                           

                                  و خدا را كه كنون

غرق در او شده ای .

 

شبنم                عرشه ی كشتی تنهايی من

سه شنبه شب             ۹/اسفند/۱۳۸۴

ساعت : ۱۱:۲۵

 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٢/۱۳ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه هميشه هست

اولين بار نگاه ؛

دومين بار خجالت؛و کمی بعد سلام ...

سومين بار درون دل ما راز مگو

سومين بار مهم است ولی :

نه زبان تو به گفتن راضی ست

و نه قلب من از اين راز مگو ناراضی ست .

. . .

روزها می گذرد ؛

نه نگاهی ؛نه سلامی ؛ و نه ديگر به دل خسته ی ما راز مگو ...

کاش کودک بوديم

                       و در حفظ يک راز 

               تاب نمی آورديم

در گوشی به خفا راز به هم می گفتيم

                      و سپس قهقهه سر ميداديم

دل من پير شده

           و دگر دير شده .

دل من خسته از اين روز جديد ؛ که به تکرار قديم

ميکشم روز ؛ به شب ميرسم اما

نه زبان تو به گفتن راضی ست

            و نه قلب من و تو

زنگهداری اين راز قديمی ؛

            تکراری ؛

                             و مگو نا را ضی ست . . .

. . . روزها می گذرد

و دگر هر دوی ما ميدانيم :

   (که برای من و تو

         اعترافات به اين راز نهان دير شده )

. . .

کاش کودک بوديم . . .

(شبنم )      

 عرشه ی کشتی تنهايی من              جمعه  بعد از ظهر  ساعت:۴:۴۳

۵/اسفند/۱۳۸۴            

         

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٢/٧ - diba sehrangiz

دنيای تنهايی من

بنام آنکه هميشه هست

باد سردی می وزد

چشمان خود را بسته ام

ناگهان گويی صدايی نام من را بر زبان می آورد

چشم خود را می گشايم

باد در دامان من يک قاصدک انداخته .

قاصدک تصوير چشمان تو را آورده است

در نگاهت ابرهای پر ز باران ديده ام

غم ديده ام

شک ديده ام .

در نگاهت چشم می دوزم

نگاهم می کنی

اشک چشمانت هويدا می شود

گونه ات نم می شود

قامتت خم می شود

فاصله از دست من تا گونه ات کم می شود

. . .

بگذريم از شرح ساعاتی که بر ما چون گذشت

(روح من با روح تو آميخته

دست من بر اشک چشمان ترت آويخته )

از نگاهم تا نگاهت پل زدم

سحر چشمانم شدی

اشک از چشمان زيبايت گريخت

تا که ناگه شادی چشمان ديبا را بديد

. . .

فاصله از جسم من تا جسم تو فرسنگهاست

روح ما اما دگر . . .

شبنم       ۳۰/بهمن /۱۳۸۴

در شهری که تو نميشناسی اش

وديگر در اتاق کوچکم نيستم (اينجا دنيای کوچک تنهايی من است )

(روی تخت کوچکم )

يکشنبه     ساعت : ۷:۲۵ شب

 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٢/۱ - diba sehrangiz

عقل و دل

بنام انکه همیشه هست

 

(عقل و دل)

 

من عشق را به مسلخ اندیشه برده ام

 

اندیشه ام وجود تو را نفی میکند

 

دل را ز حس عشق به تو نهی میکند

 

من در میان عقل و دلم باز مانده ام

 

عقلم مرا به خاک میکشد و دل مرا به خون

 

خون گرم و سرخ و خاک ولی سرد و قهوه ای ست

 

جسمم زخاک هست و جانمایه اش ز خون

 

بی خون که جسم صامت و سرد است و بی حیات

 

بی جسم هم که خون و رگی در میانه نیست

 

من در میان عقل و دلم باز مانده ام

 

من عشق را به مسلخ اندیشه برده ام ...

 

شبنم             اتاق کوچک من            نصفه شب              اذر /1384 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٢٩ - diba sehrangiz

تولد من

بنام آنکه همیشه هست

 

فردا صبح خورشید زیباترین سلام دو عالم را

 

به تنهاترین دوشیزه ی آسمانی تقدیم خواهد کرد

 

و خداوند چشمان مرا به دیدن آسمانی زیبا و پر از باران نوید داده است

 

فردا چشمانت را ببند و زیر باران بایست

 

آن وقت حس خواهی کرد که قطرات شبنم آسمانی روی گونه های تو می نشیند

 

و حضورتو را در مقدس ترین و لطیف ترین روز سال گرامی خواهد داشت

 

فردا روز تولد من است

 

مقدس است چون من در این روز به دنیا آمده ام

 

و لطیف است چون مادرم در این روز نام مرا شبنم نهاد

 

امشب فال حافظ می گیرم و سه آرزو می کنم

 

تو هم اگر به خانه ی من آمدی :

 

ای مهربان ! برای من و برای خودت آرزویی بکن

 

من هم برای برآورده شدن آرزویت ، زیر باران دعا خواهم کرد

 

فراموش نکن که هنگام باران ، درهای رحمت الهی

 

به روی بندگان گشوده می شود .

 

شبنم      اتاق کوچک من

 

پنج شنبه  شب      

 

 27/ بهمن/ 1384       

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٢٧ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه همیشه هست

 

(برای لحظه ی آخر)

 

نگاه هایمان

 

سرد و ساکت اند ،

 

و لب هایمان

 

به مهر خامشی دچار ،

 

و دست هایمان ،

 

چه سرد .

 

و گونه هایمان بدون اشک

 

و قلب هایمان ،

 

به دور از آن همه تپش . . .

 

چه بی صدا تو را نظاره می کنم

 

و تو مرا .

 

کلام واپسین ما

 

چه خشک

 

به روی لب نشست :

 

و من تو را / و تو مرا

 

به او که (تا همیشه هست )سپرده ایم . . .

 

آه!

 

ما حتی

 

دست هایمان را

 

برای یکدگر تکان نداده ایم ،

 

به هم چه زود پشت می کنیم .

 

نگاه های هر یکی به راه خود

 

و شا نه هایمان زفرط گریه بی قرار ،تکان می خورند . . .

 

کاش می شد بگویم : صبر کن

 

هنوز گونه های تو

 

به داغی لبان من

 

دچار نگشته اند ،

 

صبر کن

 

هنوز اشک شور من

 

به روی گونه ام روان نگشته است ،

 

صبر کن

 

هنوز سر به روی شانه های هم

 

نیاورده ایم ،

 

صبر کن

 

هنوز من به گوش تو نگفته ام : . .  .

 

صبر کن

 

هنوز. . . ................

 

و هر کدام ما

 

به خلوت خیال خود

 

چه حرف ها که گفته ایم به یکدگر ،

 

. . .

 

چشم باز کن

 

ببین

 

زمان گذشته است

 

و ما هر دو دور

 

کاش غرور بین ما . . .

 

آه!

 

غرور

 

اجازه ام نمی دهد ،

 

و جمله ناتمام ،

 

و شعر نیز ،

 

و دوستی،

 

و ما ،

 

و عشق ،

 

. . .

 

صبر کن .....................................

 

شبنم           چهارشنبه    بعد از ظهر      

 

 اتاق خلأ       ساعت : * : *   26/ بهمن /1384      

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٢٦ - diba sehrangiz

 

 (بنام آنکه همیشه هست)

 

آسمان،

 

دامن ابر دلت را بتکان .

 

خانه ی ذهن من از خاک پر است ،

 

خاک از بذر کلام ،

 

مزرع ذهن من از آب تهی ست   

 

بارانی برسان .

 

شبنم       سه شنبه شب    اتاق کوچک من   

 

  25/بهمن/ 1384    ساعت : 10:15

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٢٥ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه همیشه هست

 

 

من بی هوس ترین قفس برای رهائی ا م

 

آواز غربت شکیل قناری ام

 

تیغی کشید و رگ به رگ من را سقط کنید

 

من بیطرف ترین وکیل دعاوی ام

 

در شاهراه زندگی ام خاموش و سرد و گم

 

چون مرگ در تمامی این راه جاری ام

 

خنجر کشید و تا ته قلبم فرو کنید

 

شاید برون چکد ز دل این عشق فانی ام

 

دوشیزه ی نگاه مرا باد می برد

 

ای عشق باکره ! تو چه خواهی :تباهی ام ؟!

 

من بازمانده ام میان کنون و قبل

 

دیدار روی توست جواز رهائی ام

 

ای کاش چشم دوست مرا مینخوانده بود

 

تا خنده ام رها شود از شک واهی ام

 

من سحر کردمت ؟نه این حرفه ی تو بود !

 

ای کاش میشکست طلسم رهائی ام ...!...

 

شبنم         سه شنبه  شب        ساعت :9:05

 

18/ بهمن/1384          اتاق کوچک من

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/۱۸ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه همیشه هست

 

فصل گل از سوگ او در هجر و غم پنهان شده

 

عالمی در رفتنش حیران و بس گریان شده

 

بلبلان دیگر بهاران را ز خاطر برده اند

 

 

کوفيان اين تلخ کامان رهبر ما کشته اند

 

آن ابوالفضلم همین ماران به خون آغشته اند

 

بنت زهرا و علی فریاد کرد : ای شامیان !

 

 

کربلا را خارجیها می بند از یادمان

 

وای مردم ! وای مردم! خاک بر سر بادمان

 

دین ما از استواری محرم زنده است

 

 

وه که این نوروز به بود از همه نوروزها

 

مشتی اندر آن دهان که نه بگوئیم (پوزها)

 

کوفیان در هیئت این پست کاران زنده اند

 

ما نئیم آن شامیان ، ما همره آن خوب ها .

 

(این شعر را چهار سال قبل به مناسبت مصادف شدن محرم و نوروز سرودم .)

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/۱۸ - diba sehrangiz

گنجشک عاشق

بنام آنکه هميشه هست

(گنجشک عاشق)

منم آن آخرين گنجشک اين اطراف

 

که دل در عشق خاموش پرستوئی سپرده ست

. . . . . .

پرستو کوچ کرده ست و من جا ماندم از ديدار چشمانش

 

ولی قلبم

 پر از اميد ديدار است . . .

دوباره آسمان

آنجا که او رفته

پر از باران و برف و باد خواهد شد

و او تا سرزمين گرم قلب من

چه بيتابانه پر خواهد گشود . . .

آری !

اميدی در دلم ميگويد :او روزی به قلبم کوچ خواهد کرد ...

(شبنم) 

کتابخانه ی ملی               يکشنبه   ساعت  :۱۱:۴۷ دم ظهر         

۱۶/بهمن/۱۳۸۴

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/۱٦ - diba sehrangiz

جمعه

بنام آنکه همیشه هست

 

(جمعه )

 

جمعه روز آخر است

 

روز رفتن من است

 

من ز کاروان رفته ، باز مانده ام

 

کوچ میکنم

 

غریب.

 

در دل آرزوی ماندن است

 

در سرم فکر رفتن و جدا شدن:

 

(از هر آنچه دوست دارمش ).

 

فکر میکنم :

 

وقت رفتنم از این دیار

 

هیچ کس در ابتدای راه

 

برای بازگشتنم دعا نمیکند

. . .

چشم من ولی به ابتدای راه خیره است . . .

 

من گمان نمیکنم

 

کسی برای بالهای خسته ام دعا کند

 

و کاسه ای ز آب روشنی تهی شود

 

. . .

 

دیگر ابتدای راه

 

هیچ چیز دیدنی نمانده است

 

من به انتها نگاه میکنم . . .

 

. . .

 

گریه رشته ی کلام را پاره میکند

 

من سرو ده ام ناتمام

 

روی کاغذی که باقی اش سپید مانده است . . .

 

اشک شور من

 

روی مطلع شروع شعر میچکد :

 

(جمعه روز آخر است ) .

 

شبنم          اتاق کوچک من           سه شنبه شب        11/بهمن/1384       ساعت : 9:6

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/۱۱ - diba sehrangiz

زندگی با لبخندی زيبا

بنام آنكه هميشه هست

 

گوش كن .باد صدا می كند از دور تو را. و برايت از دياری نه چندان نزديك قاصدك آورده . قاصدك حامل يك پيغام است . تو به لبخندی مهمانش كن . و سپس در گوشش پاسخی زمزمه كن بعد هم با يك فوت راهی اش كن برود .

. . .

قاصدك رفت ولی خنده به لبهای توماند .

. . .

قاصدك قاصد لبخند تو شد و پيامت را تا عرش رساند .

*************************************************

تموم دل گرفتگي / خستگی و ديوونگی .

***************************************************

در شادمانی ام شريك باش و ببخش اگر با متن قبلی ام دلت را در غمی غرق كردم . لبخند شادمانی ام را به تمام آنانی هديه می كنم كه بر دلتنگی ام ارزش گذاشتند و برايم قاصدكی فرستادند كه در گوشم پيام اميد را زمزمه كرد . به تماشا سوگند و به آغاز كلام كه به تنهايی و غم باز نگردم هرگز . دل من جای خداست و خدا حاضر و زيبا و بزرگ و من از جنس بزرگ دل و مهر دوستانی دارم پاك و صبور .

در پناه آنكه هميشه هست

شبنم         كتابخانه ی ملی        يكشنبه     ۹/بهمن/۱۳۸۴

ساعت : ۱۱:۴۱  دم ظهر

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٩ - diba sehrangiz

 

بنام آنکه همیشه هست

 

 

دلم گرفته ست

 

دلم عجیب گرفته ست . . .

 

مهم نیست که اینو کی نوشته ، کجا نوشته یا کی نوشته فقط مهم اینه که حتی منم یه جایی . . .

 

کجا هستین آی آدمها (قلبم گرفته (خسته ام ))

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٧ - diba sehrangiz

و خدا در اينجاست

بنام آنکه همیشه هست

 

( و خدا در اینجاست )

 

((آسمان، ابر ، زمین، ماه، زمان

 

باد و باران و درخت ، خاک ، هوا

 

همه از آن من است

 

و من از آن خدا.))

 

باران می بارد

 

و به تو می گویم :

 

((همه ی آنچه که گفتم جزء افکار من است )).

 

تو به من میخندی.

 

قلب من می شکند .

 

بیشتر میخندی.

 

چشم من میگرید .

 

تو به چشمان ترم مینگری.

 

...

 

لحظه ای می گذرد .

 

چینی خنده به روی لب تو میشکند

 

و تو با انگشتت

 

اشک را

 

از گوشه ی چشمان ترم می دزدی.

 

...

 

شب شده .

 

سرد شده .

 

باران می بارد .

 

ما سراپا سردیم ،

 

دست و پا و تنمان می لرزد ،

 

و دگر هر دوی ما یخ زده ایم .

 

تو به من می نگری .

 

نا امیدی.

 

می گویم:

 

((می خواهم زیر باران

 

دعایی بکنم )).

 

تو به من می خندی.

 

بی توجه به تو ، گفتم که(( خدایا! آفتابی برسان)).

 

...

 

لخظه ای چند گذشت .

 

...

 

آسمان روشن شد ،

 

آفتابی تابید ،

 

به تن سرد من و بر تن تو جان بخشید .

 

...

 

چینی بغض به چشم تر تو میشکند ،

 

لب من میخندد،

 

تو به من مینگری، می گویی:

 

((و خدا در اینجاست

 

و تو معصوم تر و پاک تر از بارانی)).

 

باز هم میخندم ،

 

و تو هم میخندی.

 

یکصدا میگوییم :

 

((و خدا در اینجاست)).

 

شبنم          حیاط  خانه ی مهربانی          پنج شنبه  شب          6/بهمن/1384        

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٦ - diba sehrangiz

خدا

بنام آنکه همیشه هست

 

(خدا)

 

مرا زآینه بگذر

 

و در میان آسمان وجود ویران کن

 

که کس در این شب و ظلمت

 

بجز دلم نتواند

 

 با من از خدا سخن گوید ،

 

و دل در این شب و ظلمت

 

مرا زخود به خود آورد با سخنهایش :

 

که جز خدا نتواند کسی به تو در رحمت و امید بگشاید .

 

و من در این میانه ی شب به آسمان نگاه می دوزم

 

ولی خدا بجز آسمان در زمین هم هست

 

و چون آسمان برایم پاک و قدیس است 

 

 ولی زمین پر از گناه و ناپاکی

 

من خدای را در آسمان جستم

 

و خدا در میان آب دریا بود ،

 

لحظه ای در میان خاکهای کویر ،

 

لحظه ای در میان شاخه های درخت ،

 

همزمان در نفسهای هر کسی جاری،

 

لحظه ای در میان خلوت دختری تنها،

 

لحظه ای در هیاهوی یک بازار

 

و خداوند در آسمان و زمین

 

در گذشته و اکنون

 

در حیات و مرگ ما جاری ست .

 

من خدای را در کنار خود هرگز

 

بلکه بس نزدیکتر از رگ گردن ،

 

در درون خود دیدم .

 

ناگهان در آن ظلمت

 

نور در آسمان پاشید و شب مهتابگونه

 

در میان این دل تارم درخشید .

 

و خداوند در تمام من جاری ست . . .

 

شبنم            چهار سال قبل        در جوار خليج هميشه فارس

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٦ - diba sehrangiz

تفسير خود

بنام آنکه همیشه هست

 

(تفسیر خود)

 

به آیینه ها خیره شو

 

مرا ببین

 

و در میان ذره ذره ی وجود خود

 

تکه تکه های پیکر مرا بیاب

 

کنار هم بچین 

 

ببین چه کرده ای با وجود من؟

 

ببین چه کرده ای با صداقتم ؟

 

ببین چه کرده ای با نگاه پاک من ؟

 

ببین چه لکه ای روی قلبم است

 

(سیاه و زشت )!

 

- اعتراف کن 

 

:گناه کرده ام .

 

به آسمان خیره شو

 

به آسمان پاک

 

حال بگو

 

بگو چه دیده ای ؟

 

بگو که نام آنچه دیده ای چه بود؟

 

...

 

به آسمان نگاه کرد

 

وباز به آیینه خیره شد

 

سپس

 

زبان گشود و گفت :

 

(فاجعه ای به نام ((من)) )!...

 

شبنم       

 

 سه سال قبل         نمیدانم کجا بود و چه روز و ساعت چند

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٤ - diba sehrangiz

عاقبت

بنا م آنكه هميشه هست

باد وحشی در ميان شاخه ها رقصيد و رفت

او به روی آْرزو هايم غمی پاشيد و رفت

عشق نيز كو را سر آغاز خدا پنداشتم

عاقبت آمد همه ديوانگی هايش به من بخشيد و رفت

غم كه من او را چو يك بيگانه ميپنداشتم

همنشينم شد و چون پيچك به دور ساقه ام پيچيد و رفت

فكر ميكردم كه بعد از ديدينت عاقل شوم

ديدمت رفتی و اشك بر گونه ام لغزيد و رفت

بعد ديدارت كه از آن خواب شيرين تو سر برداشتم

ناگهان بر عشق ناكامم زمان خنديد و رفت

شبنم      يك سال و نيم پيش       نميدانم كجا بود و چه روز و ساعت چند  

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/۳ - diba sehrangiz

دور

بنام آنکه همیشه هست

 

من دورم از تو دور

 

دور از خیال تو

 

دور از روان تو

 

دور از سیاه آینه ی چشمهای تو

 

اما تو در تخیل من جاودانه ای ...

 

شبنم       دوسال قبل        نمیدانم کجا بود و چه روز و ساعت چند 

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/٢ - diba sehrangiz

راز

بنام آنکه همیشه هست

 

(راز)

 

همان رازی که مدفون گشته در زیر هزاران مصلحت در سینه ی من .

 

تو را میخواهمت اما نباید بر زبان آرم نیازم را

 

مبادا زندگی زندان شود بر جسم رعنایت

 

و روحت با نگاهت با زبانت در تناقض .

 

به جان من میخرم مرگ روانم را /عشقم را

 

و تو زیبای من! سرسبزی رؤیای من !

 

آسوده سر کن باقی سبزینه عمرت را

 

که من مانند یک ققنوس در آتشی کز قلب خویشم شعله بر آفاق روشن میکشد

 

خود را به آتش میکشم

 

آنگاه

 

در زمینی کز تو بر رویش نشانی نیست

 

روح من باری دگر زائیده خواهد شد

 

و عشق باری دگر قلب مرا تسخیر خواهد کرد

 

و اما عشق من دیگر زمینی نیست

 

وجودم را به آتش میکشم در عشق معبودم

 

که او سرچشمه ی عشق است و زیبایی .

 

شبنم        دوسال پیش          نمیدانم کجا بود و چه روز و ساعت چند

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱۱/۱ - diba sehrangiz

 

بنام انكه هميشه هست

كجا میروي؟

به آنسوی آفتاب؟

به آنسوی نور ؟

به آنسوی ابر كبود غروب ؟

به آنسوی راه ؟

به آنسوی روح ؟

و سهراب گفته ست :

(به آنسوی دريا برو).

دلت را به دريا بزن ديوانه وار

و پيكر به آب

شنا كن

 به آنسوی دريا برو

در اين راه تو از آب و از نور خواهی گذشت

و من روی شنهای ساحل به جا مانده ام

شنا كن و بنگر به آن دور دست :

(خط تلفيق آسمان و آب )

چشمها را ببند

و پيكر به موج مخالف سپار

........

به آنجا رسيدی

چشم باز كن

و خاك وجود تو حل ميشود

و روح تو تنها سفر ميكند

(به آنسوی دريا /به آنسوی نور) 

و روح من اما در پيكرم

روی شنهای ساحل به جا مانده است

من از آب و دريا ...

شبنم

كتابخانه ی ملی      چهارشنبه  بعد از ظهر ساعت : ۳:۳۶

۲۷/دي/۱۳۸۴  

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/٢۸ - diba sehrangiz

اشنای دور

 بنام انكه هميشه هست

(آشنای دور)

ای آشنا !

شبت بخير

من باز آمدم

در را به روی من بگشا تا ببينمت

........

آری هنوز مثل قديم

از عاطفه پری

مهمان نواز و خوب

خندان و مهربان

من دوست دارمت

........

بيرون چه سرد بود

ابر سياه

دلش پر از باران و برف بود

اما دل تو گرم و لطيف و بهاری است

اما

آشنا !

اينجا چه قدر

شلوغ و پر از های و هو شده ست

با من بگو كه بر سر قلبت چه امده ست ؟!

وقت عزيمتم

در قلب نازنين تو

من بودم و اميد و يك عالم آرزو ...

حالا كه آمدم

بگو جای من كجاست ؟!

در خانه ی دلت مأ وا به من بده

من از هزار كوه و بيابان گذشته ام 

در لحظه ی عزيمت من از ديار تو

چشمان مشكی ات

رودی پر آب بود

من باز آمدم

تا ماهيان مرده ی چشمان خويش را

در چشم خيس تو

عمری دگر دهم

پس چشم باز كن

رودی به روی گونه ی خشكت روانه كن .

      ........

تو فرق كرده ای

مهر و محبتت

از روی عشق نيست

در خانه ی دلت

جايی برای ماندن من وا نكرده ای

تو فرق كرده ای

من باز ميروم

شب در ميان برف بهتر ز قلب توست

...........

در آن شب سياه

برفی سفيد و نرم

آغوش باز كرد

آن شب گذشت و صبح

يك پيكر رها شده بی جان به روی برف

در خواب رفته بود

اين پيكر رها شده ی بی جان و مهربان

در لحظه ی عزيمتش نفرين نكرده بود .

اينطور گفته بود :

با احترام به روزهای قديم

ای آشنای دور !

من دوست دارمت

من دوست دارمت

من دوست دارمت

...

شبنم

سه شنبه شب  ساعت : ۱۰:۳۲

اتاق كوچك من       ۲۶/دي/۱۳۸۴   

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/٢۸ - diba sehrangiz

شعر سپيد

بنام انکه همیشه هست

 

(شعر سپید)

 

حس میکنم قایقی روی امواج مغزم میلغزد

 

هجوم کلمات دریای مغزم را می آ شوبد و من دیگر قایق را نمیبینم

 

ای کاش پنجره ای بود رو به خلوت کلمات

 

میگشودمش

 

نفس میکشیدم   

 

اینجا هوا سنگین است

 

هجوم کلمات

 

 مرا

 

 بی قرار

 

 در خوابی اشفته رها کرده

 

چه میشد اگر دزدی شبانه کلمات را از شعر من می ربود

 

از وزن شعر من می کاست وسیاهی کلمات را وکلمات سیاه را از کاغذ ها می برد

 

انگاه شعر من سپید بود و بی وزن ...

 

شبنم       اتاق کوچک من        جمعه        ساعت : 2:55  بعد از ظهر     23/دی/1384

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/٢۳ - diba sehrangiz

من برای خودم هيچ نميخواهم

بنام انکه همیشه هست

 

 

سرد است

 

یخ زده

 

من /دل/ چشم

 

زمینی که بر ان ایستاده ام

 

و اسمانی که بر سرم سایه ای سرد گسترده

 

و هر انچه که میشناسی

 

رنگ نوشته هایم یخ زده

 

(هم در کاغذ و هم در ذهن من )

 

تو ایستاده ای در درون من

 

و به لبخندها و شا دیهای گذرای من خرده نمیگیری

 

با دلسوزی به من مینگری چون خوب میدانی

 

که من مانند دیگران نباید زندگی کنم

 

خوب میدانی که وقف شده ام پس بر شادیهای بی دلیلم خرده نمیگیری

 

امروز به دلیل گناهی کوچک از دلهره ای شیرین لبریز شدم

 

و چه زیبا بود ...........

 

امروز فراوان شعر خواندم

 

شعر خواندم

 

از سهراب

 

و چه زیبا بود سرو ده اش در وصف شبنمی

 

 که از ستاره ای چکیده بود میان علفهای تاریک

 

 و به فانوسی دلبسته بود

 

در من اما دلی نیست

 

و چشمهایم چه معصومانه نبود دلی را میگریند

 

ای کاش در سینه ام قلبی گذاشته بودی

 

حتی اگر از سنگ بود

 

حتی اگر سرد بود

 

حتی اگر یخ زده بود

 

در سینه ام قلبی ست که تمام ان برای توست

 

ای کاش در سینه ام دو قلب بود

 

یکی برای تو (معبود عاشق)

 

یکی برای همه

 

برای خودم هیچ نمیخواهم...........

 

و چشمانم چه معصومانه میگریند در نبود قلبی برای همه

 

وچگونه درخشش اشک بر گونه هایم سحر انگیز خواهد بود

 

در صورتی که هیچ دلی با حس دیبا در سینه ام نمیتپد؟.

 

من برای خودم هیچ نمیخواهم.

 

شبنم         اتاق کوچک من          بامداد جمعه    ساعت : 1:03        23/دی/1384

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/٢۳ - diba sehrangiz

 

بنام انکه همیشه هست

 

(قصه)

 

برایت قصه خواهم گفت

 

اما

 

 نه از آرش/ نه از رستم/ نه از اسکندر مقدونی و اسفندیار ساده و دل پاک و روئین تن

 

برایت قصه خواهم گفت 

 

اما

 

نه از کشتار نامردان / نه از مرگ جوانمردان / نه از دلپاکی زنهای شکر لب /

 

نه از چشمان بیصاحب که هر دم جایی و فردی دگر را در نظر دارند

 

برایت قصه ای از پاک و ناپاکان نخواهم گفت

 

برایت قصه ای از ان پریزادان

 

و یا از جن و از دیو و دد و شیطان نخواهم گفت

 

برایت از بهشت و از جهنم /حور و انسان یا فرشته یا بد و خوب زمان و واقعیتها نخواهم گفت

 

برایت از تخیل هم نخواهم گفت

 

برایت از خداوند بزرگ و قادر و ستار و رحمان هم نخواهم گفت

 

برایت قصه ای از عشق هم هرگز نخواهم گفت

 

(اتش سوزنده و داغی که با ابی نه چندان سرد فروکش میکند یک دم

 

و دیگر شعله ای از ان نمیبینی)

 

برایت از تب و بیماری و وحشت نخواهم گفت

 

برای تو

 

 من از روح خداوندی نخواهم گفت

 

برایت از هوای نفس انسانی

 

(غریزه)

 

این احساس حیوانی نخواهم گفت

 

برایت از دلیل افرینش هم نخواهم گفت

 

اگر من قصه گو هستم

 

 برایت زندگی را مرگ را احساس و ایمان را نخواهم گفت

 

برایت قصه ای از هیچ هم حتی نخواهم گفت

 

...............

 

قصه ام پایان پذیرفته ست

 

بیا یک بار دیگر قصه ام را باهم از اول بخوانیم

 

 برایت قصه ای کامل روایت کرده ام از انچه در پایین و بالای سرت بوده ست

 

به پایین امدم (دوغی ندیدم)

 

به بالا بردمت اما کلاغی

 

که راه لانه در ذهنش نباشد را ندیدی

 

برایت قصه ام را در دروغی کاغذی پنهان نکردم

 

قصه ام ای مهربان!

 

رو بود و کامل راست...

 

  (شبنم)      

 

       بامداد چهارشنبه          ساعت : 1:50           21/دی/1384       اتاق کوچک من

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/٢۱ - diba sehrangiz

سوالهای بی پاسخ (شايد بی دليل)

بنام انکه همیشه هست

 

(سوالهای بی پاسخ (شاید بی دلیل))

 

بیست سال

 

بیست سال میگذرد

 

که به دنیای شما امده ام

 

بیست سال است که چون یک کلمه

 

 سرگردان

 

روی این صفحه ی گرد میچرخم.

 

من دلم میخواهد قلمی بردارم

 

روی این صفحه ی گرد خط بکشم.

 

ز کجا امده ام ؟

 

به کجا امده ام ؟

 

من چرا امده ام ؟

 

و چرا هیچ کسی نیست که پاسخ گوید ؟

...

من نمیدانم که چرا هرگز عاشق نشدم ؟

 

و چرا اینه ی چشمانم هیچ اندوه و غمی را نگریست ؟

 

یا چرا موهایم در وزش باد اشفته نشد ؟

 

و چرا دستانم را هیچ دستی نفشرد ؟

 

...

 

به تو ایمان دارم ...

 

...

 

کاش میدانستم ..............

 

(شبنم)       اتاق خلأ        نیمه شب (یکماه و نیم قبل)

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/٢٠ - diba sehrangiz

روح و چشم و كلمه

بنام انكه هميشه هست

(روح و چشم و كلمه)

چشم من در كلمات است

روح من در چشمم

در نهان خانه ی چشمم پر از راز مگوست

اين فقط فكر تو است

من ولی در چشمم رازی نيست

من پر از صاعقه ام

و پر از واژه ی محبوب سفر

سفری در راه است

ومن اری تنها

به سفر خواهم رفت

تو در ايينه ی چشمم بنگر

و اگر ميبينی كلمات از پی هم

باسرعت می ايند

پس يقين حاصل كن 

من پر از صاعقه ام

و يقين حاصل كن

 سفری در راه است.......

شبنم

كتابخانه ی ملی          ساعت:۲:۲۱        يكشنبه       ۱۸/دي/۱۳۸۴

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/۱۸ - diba sehrangiz

مظلوم کيست؟

بنام انکه هميشه هست

(مظلوم کيست؟)

چشمها را بايد بست

گوشها را بايد بست

وزبان را رنگ ديگر بايد زد

تا مبادا سر خود بر سر اواز حقيقت بدهی.

برگی از شاخه فرو می افتد

تو به ان خيره مشو

تو به ان حجم پراکنده ی سبز

که در ان دست عداوت پيداست

تو به مظلومانی

که ميان دو نفس دست عداوت به زمين ميريزد

تو به ان خيره مشو

تو به ان کس که تو را از ظلمات

به سراشيبی نور

رهنمون خواهد شد

تو به او گوش مده.

تو به لالايی موزون توهم

تو به اهنگ دروغين صدا گوش بده

تا تو را مسخ کند

و به اعماق فراموشی و خواب

رهنمونت بشود

...

و تو مظلومترين فرد جهان خواهی بود

وتو در خواب به سر خواهی برد

تا بدينگونه به جسمت شايد

کفنی هم بدهند

(برکت از روحت /از جسمت / زندگی ات رخت بر خواهد بست

و تو خود خواسته ای اينهمه را)

اما من

حاضرم جسمم را

بی کفن خاک کنند

اما روحم را

به چرا گاه عداوت نبرم.

چشم خود باز کنيد

و بخوانيد خدا را همه حال

تا نگهدار عدالت باشد

قاطع دست عداوت باشيد

که عدو در اينجاست

و در اين حجم پراکنده ی سبز پنهان است...

شبنم 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/۱٦ - diba sehrangiz

مرا بشكن

بنام انكه هميشه هست

مرا بشكن

مرا همچون درختی بی صدا بشكن

مرا بردار بر دوشت

ببر / از اين سيه روزی خلاصم كن

مرا با خود ببر اينجا پر از گرگ است /پر از شيطان

پر از كفتارهايی است كه در هنگام مرگ من

ميخندند و ميرقصند از سر حيوان صفت بودن

مرا بشكن

مرا با خود ببر ای مهربان! ای دوست!

كه در اطراف من پر از علف هايی ست هرز و پست

اگر بر دوش خود من را نهادی

بر ان دوشت هزاران بوسه خواهم زد

و جز اينجا

ودر جايی دگر من را

ببر

بكار

تا در دست هايت سيب سرخ بينی

در اينجا سيب من كال است...  

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/۱٠/۱٤ - diba sehrangiz